Yüreğin Yanar, Ciğerin Banar

Oğlunu şehit verme tecrübesini yaşayan şehit annesi Ayşe Karagöz, Apo'nun affı türünden haberlere dikkat çekerek hiç kimsenin aklından böyle bir şey geçirmemesi uyarısında bulunuyor.

17 Ekim 2011 Pazartesi 13:04

Araştırma-Röportaj: Kamil Bayraktar

"Bu vatan toprağın kara bağrında sıradağlar gibi duranlarındır" sözünden hareketle bu topraklar üzerinde herkesten çok söz söyleme hakkı bulunan bir şehit annesi, "Filancı şehit oldu, diye duyduğum zaman ciğerim yanıyor" diyor. Teröristbaşı için gereken ne ise onun yapılmasını istiyor.

60 yaşında olan Ayşe Karagöz, bir şehit annesi. Dördüncü ve son çocuğu Halil Karagöz'ü, 1995 yılında, Güneydoğu'da, "toprak eğer uğrunda ölen varsa vatandır" düsturunu belki bu klişe haliyle bilmediği ama bizzat nefsinde yaşadığı şekliyle şehitler kervanına kattı. Ama, hani "ağlarsa anam ağlar" sözü vardı ya, bu sözün atasözüne dönüşmesine sebep olan bütün halleri yaşadı. Kendi canından bir parçanın koparılmasıyla birlikte gözyaşları sel oldu aktı.

Ama bu uzun sürmedi. Şehit annesi olduğunun çok kısa zamanda farkına vardı. Gözleri yaşarıyor, gözyaşlarını belki içine akıtıyor ama o şimdi ağlamadığını söylüyor. Bir anne için evladın ne demek olduğunu ortaya koyan bir anlayışla sorulduğunda ağlamadığını dile getiriyor. "Acımı içime akıtıyorum"

* Ayşe Teyze, sizin oğlunuz şehitler kervanına katıldı. Aradan 10 seneye yakın zaman geçti. "Ağlarsa anam ağlar" diye bir söz var. Şehit oğlunuza hâlâ ağlıyor musunuz?
Ayşe Karagöz- Artık ağlamıyorum.

* Niye ağlamıyorsun?
Karagöz- Ağladın mı geri gelmiyor; bir. Günahta kalıyorsun; iki. Bir de başımdan bir olay geçti. Halil'i mezarlığa koyduk. Ben gece sabah olmadan kalkıyorum. Sabah ezanı okunmadan mezarlığa gidiyorum. Tepebaşından aşağı gece gidiyorum. Korku, morku yok. Halil öldü ya, bana hiç bir şey korku vermiyor. Geceleyin mezarlığa yetişmeye bakıyorum.

Mezarlığa varıp, bir çimenlik yerden aşağı dönerken, büyük oğlum Ali Osman da peşimde imiş, haberim yok. Bir ala karga var. Başıma inip inip çıkıyor. Nasıl çığlık atıyor, bir görseniz. Gözümü mü alacak, beni mi takacak? Geceleyin ne yapacak? Bilinir gibi değil. Belki de geceleyin Halil'i rahatsız etmiş olabilirim. Kestirmeden gidiyordum. Ali Osman beni kargadan kurtardı. İçin yanar, dışında hiç bir şey yok gibidir. Ciğerim yanıyor, yüreğim kanıyor, ama daha ağlamayacağıma söz verdim. O karganın yaptığı bana bir derstir. İçim ne kadar yanıyor, biliyor musun? "Acımıyor musun?" diye sor.

Ne kadar biliyor musun? İçim ne kadar yanıyor biliyor musun? Ama en iyisi sabretmek var imiş. Hocalar bunu söyleyip duruyordu. Sabretmek var imiş. Ondan sonra daha geceleyin de gitmedim. Bağıra bağıra da gitmedim. Birinde de ben yine kalkmış gitmişim. Kızım Hanım, anlattı. Peşime gelecek imiş. "Uyuyordum, uyumuyordum. Yarı uyanıktım. Halil beni kucakladı. 'Anam nerede?' diye sormuş. 'Anam Tepebaşına aşağı ağlar giderdi' demiş." Şimdi öyle böyle daha ağlamıyorum. Acıyorum, ama ağlamıyorum.

* Oğlunuz Halil şehit düşeli kaç sene oldu?
Karagöz- Mayıs'tan bu yana on seneye döndü. On seneye döndü ama bugün önünde gibi. Gözümden yaş döküyorsam da öyle rahatsız edecek kadar sesli ağlamıyorum. Her şeyi içime akıtıyorum.

Şehitliğe giden taşları kendi döşedi

1,5 yaşında iken anam ölmüş. Sonra ablam öldü. Halam öldü. Kocam öldü. Babam öldü. Şimdi benim yüreğimin taş kesmiş olması lazım. Nasıl doktorlar insanı keserken keserken acımaz oluyorlar ya, öyle olmam lazım. Ama olamıyorsun. Çünkü bu acı başka türlü bir acı.

Yalnız, Halil sanki bizi böyle bir sona alıştırıyordu. Trabzon'da okudu. Yurtta sekiz sene kaldı. Askerliğini bir sene tecil ettirdi. Askere gitmek için geldi. "Bir sene tecil ettir de bile duralım" dedim. Tecil ettirdi. Benim uşaklarım (çocuklarım) hiç benim sulhumdan (sözümden) çıkmazlar. Öl desem ölürler. Burada kalırken banyosunu yapar, yemeğini yer, nerede isem beni bulurdu. Arkamdan çağırıyordu. "Anaaa! Ben askere gidip şehit olup geleceğim" derdi. Bir sene peşimden böyle çağırdı.

"Halil ne şehit olması, ne ölmesi, düşman ölsün" diyordum. Ben de beni korkutuyor sanıyordum. "Oğlum niye böyle diyorsun?" diye sormuyordum. "Bir sene bile (beraber) duralım" dedim diye beni korkutuyor sanıyordum. Bir sene böylece peşime çağırdı.

* Hep şehit olacağını mı söylerdi?
Karagöz- Devamlı bunu söylerdi. Şiirler yazardı. Sigara kağıdına, kibrit kutusuna, tahtaya şiirler yazardı. Şehit olacağını yazardı. Bir sene böyle geçti.

* Demek ki şehit olacağı kendisine malum oldu. Şehit olduktan sonra böyle bir şeyi düşündünüz mü?

Karagöz- Ben niye sormadım. Şimdi, "ben niye sormadım" diyorum. O zaman da terörün tam sıkı zamanıydı. O şehit oluyordu, bu şehit oluyordu. "Askere gidip de teröristleri kırıp geçireceğim" diyordu.

Acemi birliğinde sıraya koyarlar da oraya buraya sevk ederlermiş ya, Halil başka yere sevk olacakmış. Arkasındaki uşak Güneydoğu'ya gidecekmiş, kendi başka yere. Arkasındaki uşağı tutup kendi yerine geçirmiş, o uşak başka yere düşmüş, Halil Ağrı'ya gitmiş. Halil bunu kendi eliyle yaptı. Kendi eliyle yaptı ki sonuç böyle olacaktı besbelli.

Şehit olmadan önce yaylaya gübre atmaya geleceğiz. Evde telefon yok. Fakirlik var. Kızım Hanım, "Halil, gel şu kolumdaki bileziği satalım da telefon alalım" demiş. "Ne telefonu Hanım" diye kızmış. İki tane öküz baktık, sattık da ona asker parası hazırladık. Böyle bir Sisdağı yayla vakti idi. Bir de televizyonumuz yoktu. Eve bir de televizyon alabildik. Öküzler o günün hükmünde 16 milyon etti. 9 milyonu ile televizyon aldık. Gerisinin de üstünü doldurduk, 10 milyon ettik de asker harçlığı bıraktık. O zaman fakirlik vardı. Açlık vardı. 12 bin lira aylık alıyordum, ama 12 bin lira ile ne olur.

Halil'e 10 milyon lirayı verdik de "Ben bu kadar parayı görmedim" diye sevinçten yukarı yukarı atıyordu. Askere böyle yolladık. Acemi birliğinden geldi. Elbisesi hiç solmamıştı. Depoya atılıyormuş. "Ellerinki hep çürümüştü. Benimki hiç bir şey olmadı" dedi. Nasıl kızlarım yıkadı, giydirdi, aynen o şekilde geldi. "Depoya böylece atmıştım, bırakmıştım. Böylece aldım giydim" dedi.

<<ileri>>

Anahtar Kelimeler: Oğlunu, şehit, Verme, Tecrübesini, Yaşayan, şehit, Annesi, Ayşe, Karagöz

Okunma: 405

YORUM YAZ, SEN DE GÖRÜŞÜNÜ BİLDİR

Yükleniyor...